Dagen worden jaren

We worden elke dag een stukje ouder,
Leert een blik over mijn schouder.
Elke dag een stukje grijzer,
Maar betekend dat ook wijzer?

Elke dag die is vergleden,
Wordt een stukje van het verleden.
Een deeltje geluk of een deeltje verdriet,
Samen gedeeld of iets wat niemand ziet.

Elke dag worden we gevormd in ons bestaan,
In de ruimte voor de lach maar eveneens de traan.
Mogen we opnieuw proberen,
Of we van het verleden iets kunnen leren.

De dagen glijden voorbij,
Rijgen zich aan elkaar tot een lange rij.
Die noemen we dan jaren,
Maar kunnen we het dan beter verklaren?

Fouten we maken ze allemaal,
Niet zomaar hier en daar een paar.
Met vallen en opstaan leren we leven,
Leren we vechten en vergeven.

Leren we de eigen verantwoordelijkheid,
Zelfs in de delen gevuld met spijt.
Het leven vormt ons dagelijks patroon,
maar maakt het dat standaard en gewoon?

Of geeft het juist ruimte om te bezinnen,
Hoe we levenslust terug kunnen winnen.
Hoe we kunnen worden wat we zijn,
Een mengeling van vreugde en pijn.

Om zo te leren leven,
Met dat wat ons is gegeven.
Geboren met een ongeschreven boek,
Raken we onderweg de draad soms zoek.

Tot het juiste moment in de tijd,
Dat we kunnen omkijken zonder spijt.
Dat we kunnen accepteren,
Dat het leven ons dagelijks iets nieuws kan leren.

Niemand hoeft te blijven wat hij is,
Niemand hoeft te leven met een gemis.
Ieder heeft de ruimte om te veranderen,
Zijn leven stabiel te verankeren.
J.H.